Aile; Aynı evin içinde, kan ve can bağı ile birbirine en yakın olması gereken insanlardır.

Ancak aile bireyleri arasındaki mesafe hiç bu kadar açılmamıştı…

Bir zamanlar sofralar, sohbetle kurulurdu. Karanlık akşamları, paylaşılan hikâyeler aydınlatır, geceye anlam katardı. Şimdilerde ise aynı masada oturan aile bireyleri, farklı ekranlara bakarak yalnızlığı, sessizliği paylaşır hâle geldi…

Peki bu ayrılış, bu kopuş neden kaynaklanıyor?

Öğretim, bilgiyi sistemli bir şekilde aktaran bir süreçtir. Planı, programı, hedefi bellidir. Okulda başlar, aşama aşama müfredatla ilerler.

Eğitim ise sadece bilgi değil, hayatın kendisidir. Bilgi, beceri, değer kazanarak günlük yaşamda çocuğun hem kişisel gelişimini sağlar, hem de toplumsal uyumuna katkıda bulunur. İnsanı insan yapan ne varsa, eğitim onun içinde saklıdır. Bu süreç, ilk nefesle birlikte ailede başlar. Çocuğun kişilik ve karekter gelişimi, ahlaki değerler ve sorumluluk bilinci ailede başlar ve topluma yansıması ile anlam kazanır. Çocuklar saygı, sevgi, doğruluk ve ahlaklı olmayı ailede öğrenir.

Bir çocuğun ilk öğretmeni annesi, ilk rehberi babasıdır. Sevgi, saygı, merhamet ve sorumluluk gibi değerler kitaplardan önce ailede öğrenilir.

Oysa yaşadığımız dijital çağın görünmez duvarları, aile bireyleri arasında ulaşılmaz engeller, derin yaralar açıyor.

Nasıl mı?

Dijital çağ, aile bireyleri arasında duygusal bağı koparıyor. Yaşanan olumsuz durumdan en çok çocuklar etkileniyor.

Aynı odada bulunan anne, baba ve kardeşler var, ancak her biri başka bir ekran, başka bir dünyada.

Telefonlar, tabletler, bilgisayarlar…
Hepsi birer araçken, zamanla aile bağlarının önüne örülen duvarlara dönüşüyor. Göz göze gelmeyen, birbirini dinlemeyen bireyler; farkına varmadan, aynı çatı altında aile bağları kopuyor.

Sanılanın aksine, sorun görünenden çok daha büyük ve derindir.
Çünkü bir çocuk görülmek ve sevildiğini hissetmek ister.
Anne babalar çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamak için çabalar. İyi bir maddi imkan sunabilir ancak sunulan maddi imkanlar çocuğun hayatında gerçek anlamda yer bulmaz. Özel okullar, özel dersler, özel kurslar…
Ancak çocuk dersten, kurstan çok ailesi ile olmak, onlarla bağ kurmak ister.  Anne ve babayla bağ kuramayan çocuk başka bir şeye bağlanır. Bağlandığı şey genel olarak zararlıdır…

Aile içinde yaşanan iletişim bozukluğu, çelişki ve çatışma çocuğun kişilik gelişimini etkiler. Sevgi, şefkat ve merhametin olmadığı, sınırların çiğnendiği ortamda büyüyen çocuklar, zaman zaman öfke kontrol problemleri yaşar.

Bugün okullarda yaşanan şiddet olayları, aslında evlerde başlayan sessiz kopuşların yankısıdır. Çünkü çocuklar söyleneni değil, gördüğünü uygular. Sevginin eksik olduğu yerde öfke büyür; anlayışın olmadığı yerde çatışma filizlenir.

Okullar eğitim kurumlarıdır. Eğitim kurumunda çocuklar yalnızca akademik bilgi almaz aynı zamanda arkadaşlığı, sosyal yaşamı ve toplumsal değerlerin gelişimini öğrenir. Arkadaşlık bilinci gelişir, karşılıklı saygı temelinde şiddet olayları son bulur/bulmalıdır…

Çocuk yetiştirmek, ilmek ilmek işlenen bir emektir. Her davranış, her söz, her sessizlik bir iz bırakır. Bu yüzden ebeveyn olmak, sadece ihtiyaç karşılamak değil; bir ruh inşa etmektir. Sevgiyle, ilgiyle, sabırla…

Bu noktada yapılması gereken açıktır:
Bilinçli ebeveynler, sağlıklı bireyler yetiştirir, sağlıklı bireyler ise güçlü bir toplum oluşturur.

Biz anne-baba olarak çocuklara her şeyi vermeye çalışırken, belki de iyi bir eğitim vermeyi unutuyoruz. Sevgi-saygı, şefkat-merhamet, iyiliği-cömert olmanın ne olduğunu anlatıyor muyuz?

Acı hikâyelerin çoğu, küçük ihmallerle başlar.

Böyle talihsiz olaylar yaşamamak adına; eğitimin şart olduğu bilincine vararak, daha dikkatli, daha duyarlı ve daha sorumlu olmamız gerektiği çok açıktır…