Şiddet, zarar verme niyetiyle fiziksel güç kullanmaktır.

Fiziksel, psikolojik, cinsel ve ekonomik olarak sınıflandırılan şiddet, mağdurun bedensel bütünlüğüne, malına veya kültürel değerlerine zarar verecek her türlü davranıştır. Bu tür davranışlar, genel olarak kadınlara karşı kullanılıyor…

Yüzyıllardır güç, otorite, cinsiyet rolleri üzerinden şekillenen ve toplumsal bir probleme dönüşen
kadına yönelik şiddet, yalnızca bireysel öfke değildir.
Kadına yönelik şiddet, dünyanın hemen hemen her yerinde vardır; sadece topluma göre biçimi, görünürlüğü ve verilen tepki değişir. Kimi yerde sokakta açıkça, kimi yerde duvarlar arkasına saklanır. Ama her ortam ve durumda, neredeyse ortak nokta aynıdır. Bir insanın, başka bir insan üzerinde hak sahibi olduğunu düşünmesi, şiddetin fitilini ateşler.

Peki, bir erkek neden şiddet uygular? 

Aslında bunun tek bir cevabı yoktur. Bazı erkekler şiddeti kontrol aracı olarak kullanırken, bazıları çocukluğunda şiddeti görerek büyür. Bazıları için ise “erkeklik” güç göstergesidir.
Özellikle ataerkil toplumlarda erkeklere küçük yaşlardan itibaren “duygularını belli etme, güçlü ol, karına sözünü geçir” gibi roller yüklenir. Aynı toplumlarda kadın ise çoğu zaman itaat eden, susan, alttan alan taraf olarak görülür. Böyle bir denklemde erkek sevgiyi değil hakimiyeti öğrenirse, tartışmayı da kazanılması gereken bir savaş gibi görmeye başlar.

Elbette her erkek şiddet uygulamaz. Ama şiddet uygulayan erkeklerin büyük kısmı, toplumun kendilerine yüklediği, görünmez ayrıcalıklardan beslenir. Çünkü mesele sadece birey değil, çevredir. Bir toplumda “erkektir yapar” deniyorsa, bir aile kız çocuğuna susmayı öğretiyorsa, bir olayda failden çok mağdurun hayatı sorgulanıyorsa, orada şiddet yalnızca bir kişinin suçu olmaktan çıkar; sıradanlaşır ve toplumsal bir yaraya dönüşür. 

Yapılan araştırmalarda, genellikle kadınların ekonomik özgürlüğünün düşük olduğu, eğitim eşitsizliğinin yüksek olduğu ve erkek egemen kültürün baskın olduğu toplumlarda kadına yönelik şiddet daha yaygın görülüyor. Ancak bu durum, gelişmiş ülkelerde sorun olmadığı anlamına da gelmiyor. Avrupa’da da, Amerika’da da, aile içi şiddet ve kadın cinayetleri vardır. Aradaki fark çoğu zaman şiddet oranından çok, toplumun buna verdiği tepkidedir. Bazı toplumlarda kadın konuşmaya cesaret eder, koruma altına alınır ve fail cezalandırılır. Bazı toplumlarda ise mağdur olan kadın konuşmaya bile korkar ve susar…

Bugün kadınların en büyük mücadelesi, sadece fiziksel şiddete karşı değil; hor görülmeye, küçümsenmeye, susturulmaya, değersizleştirilmeye karşı da büyük bir mücadele veriyor olmasıdır. Belki de asıl mesele, kadını bir birey olarak değil, bir role indirgediğimiz anda başlıyor. Çünkü bir insanın özgürlüğünü sınırlayan her düşünce, şiddetin ilk adımıdır. Şiddetin en tehlikeli yanı ise sıradan hale gelerek normalleşmesidir. Mesela “Yuvanı yıkma, bir tokattan ne olur” gibi cümleler, aslında şiddetin devam etmesine müsaade eden işbirlikçilerdir. 

Toplumların gelişmişliği, teknolojik imkanlar veya gökdelenlerle değil, kadınların kendilerini ne kadar güvende hissetmeleri ile ölçülür. Bir kadın gece korkmadan yürüyebiliyorsa, fikirlerini çekinmeden söyleyebiliyorsa, ayrılmak istediğinde hayatından endişe etmiyorsa; işte orada gerçek medeniyet vardır.

Medeni bir toplumda, sevginin olduğu yerde korku, saygının olduğu yerde şiddet olmaz. Bir ilişkiyi ayakta tutan şey güç değil, sevgi, saygı ve eşitliktir.
Güven, böyle iklimlerde hayat bulur…